50 jaar Voskenslaan : een schitterend feest !

Aan de stad en aan de gehele wereld !

In 1957 trokken op 12 oktober zo'n 620 leerlingen door de straten van Gent.
Zij stapten van het Koninklijk Atheneum aan de Ottogracht naar de Voskenslaan waar Minister van Onderwijs L. Collard hun nieuwe school inhuldigde.

 

De geboorte van het K.A. Voskenslaan.


Ter herdenking en ter ere van die 50ste verjaardag deden de huidige leerlingen van het K.A. Voskenslaan die wandeling over.

De meer dan duizend leerlingen verzamelden aan het Baudelopark. Ze staarden aanvankelijk vol ongeloof naar hun leerkrachten, die fraai uitgedost in hun sierlijke kledij uit de jaren '50 klaar waren voor een stijlvolle feestdag !
De leerlingen waren verkleed in de kledingstijlen van de voorbije 50 jaar en ook zij hadden er duidelijk zin in.
Een kleurrijke stoet vulde de straten van Gent.
Dit was voor alle deelnemers duidelijk geen verplicht nummer. Hier weerklonk de tevreden wil van een trotse schoolsfeer.
Ongedwongen, blij en fier : dit was een uiting van vrolijkheid en creativiteit. Hier sprak een school in - kleurrijk - koor tot algemene tevredenheid van eenieder die het Gemeenschapsonderwijs in het algemeen en het K.A. Voskenslaan in het bijzonder een goed en warm hart toedraagt.


Er werd gezellig gekeuveld, er werd gewiegd en gewuifd, er werd 'gewaved' waarbij alweer vooral de Mexicaanse variant zich onbelemmerd uitte.
Van op de voetpaden werd er spontaan geapplaudisseerd voor zoveel kleur en opgewektheid.
Vol eerbied ook, in de allereerste plaats vanuit het stadhuis want de Gentse schepenen Christophe Peeters, Karin Temmerman, Tom Balthazar, Geert Versnick en Sas van Rouveroij zijn allen ex-leerlingen van het K.A. Voskenslaan !
Fiere ex-Vossen, zoals ook Dirk Frimout, premier Guy Verhofstadt, Freya Van den Bossche, Nic Balthazar (regisseur van het aangrijpende BenX), Aagje Van Walleghem, …

De school is een begrip in Gent. En wij weten : zonder arbeid geen eer !

' We moesten hard werken. Het niveau van de school was groot,' verklaart ex-leerlinge Sabine De Vos in 'Gent en rand' van 12 oktober 2007.
'Je wordt er verplicht om zelfstandig te zijn. De leerkrachten leerden ons om kritisch te zijn en daagden ons uit om over alles na te denken.' Zo beantwoordt Sophie Dewaele de vraag 'Wat heb jij aan je opleiding in het K.A. Voskenslaan overgehouden ?'

De school staat voor traditie en toekomst. Het K.A. Voskenslaan gaat in de eerste plaats voor kwaliteit !{mospagebreak}

Een hartverwarmend weerzien : The bony king of nowhere !

Eind juni 2004. Ik zie Cleo Janse nog zitten achter haar synthesizer, alleen op het podium in de feestzaal van de school. Cleo sluit de Plechtige Proclamatie af. 'Perfect Day' van Lou Reed zingt ze, overtuigd, overtuigend.

Ik zie hem nog staan, Bram Vanparys.
Samen met Pieter Servranckx op gitaar, Brecht Verschueren aan de drums en Hannes Algoed op bas brengt hij een magistrale versie van 'Comfortably numb' van Pink Floyd ten gehore. Het is juni 2005, Plechtige Proclamatie in de feestzaal van het K.A. Voskenslaan.
Stond hij toen de eerste keer op een podium ?
Speelde hij toen voor de allereerste keer voor een volle zaal met meer dan 600 aandachtige toeschouwers ?

Het is vandaag 12 oktober 2007. Bram en Cleo veroveren vandaag hippe podia in binnen- en buitenland.
Als je dit leest, verzorgen ze het voorprogramma van Laïs in Vlaanderen. U kunt op 30 november genieten van hun heerlijke muziek in de Cactus in Brugge waar ze het optreden van Zita Swoon inluiden. En in december vergezellen ze Ann Pierlé & White Velvet voor een concertreeks naar Parijs.
Gloria sine labore nulla !

Bram en Cleo zijn nog altijd die heerlijke, eerlijke leerlingen van vroeger.
Bescheiden ook, ondanks het feit dat de grootschalige doorbraak met hun groep 'The bony king of nowhere' nadert.
Bram en Cleo zijn vandaag die groep, samen met Gerben Hemelsoet (bas, gitaar, backings) en Jan Dhaene (drums en percussie).
Zij schitterden deze zomer op Pukkelpop, zij waren verrukkelijk op het eerste popconcert ooit in de Voskenslaan. Wij waren fier op hun aanwezigheid en genoten van hun muziek !

Na de stoet kregen alle leerlingen een broodjesmaaltijd aangeboden. En dan was er tijd voor muziek.

'Cases' opende het minifestival. Laura Volckaert uit 4 HWT bewandelde zelfverzekerd het podium. Ze leidde de band door een playlist waarbij vooral de waardige cover van 'Electric Soldiers' van 'The Van Jets' opviel.
'Cases' hoort thuis op elke volwaardig vrij podium, 'Cases' was en is goed. Het gitaarspel van Bert Pillaert uit 4 ECT sprak boekdelen. Dit is een leerling met een muzikale toekomst, en zoals die namiddag bleek, met een passie voor muziek.

Laura en Bert speelden een thuiswedstrijd.
Onze ex-leerlingen Peter Herrel en Sven D’hollander, samen Mellow P, voelden zich na al die jaren duidelijk nog steeds thuis op onze school.
Zij brachten een enthousiaste set. Er werd gedanst, gesprongen, 'gejumpt', en Peter en Sven straalden een verbetenheid uit die de speelplaats, tot niet-geringe opluchting van de performers, aan het dansen bracht.
Dit was Nederlandstalige, Gentse hiphop van een aanstekelijk hoog niveau, met teksten die rijmden en feestten als beesten. Met een taalvaardigheid om U tegen te zeggen en met een energie die hun scheppingsvermogen alle eer aandeed.
Een bruisend optreden.

En toen was er alle tijd en ruimte voor 'The bony king of nowhere'. De soundcheck duurde te lang, het contrast met de enthousiaste hiphop van Mellow P was te groot, maar toch : 'The bony king of nowhere' was zeer goed !
Breekbare muziek die vol harmonieuze intensiteit de speelplaats probeerde te vullen en te veroveren. Het lukte moeizaam. Dit is muziek om in een afgesloten ruimte te beluisteren, uitmuntend, dat lijdt geen twijfel, stijlvol. Schitterende pop, zacht als satijn.
Wij zijn trots dat we 'The bony king of nowhere' (www.myspace.com/thebonyking) als 'top of the bill' op de affiche van het allereerste concert in de Voskenslaan hadden staan. Hun nummers, enkel  schatplichtig aan een eigenzinnig, zelfzeker sprankelend talent, nestelden zich  warm in ons oor. Hun eerste cd is straks uw welverdiende centen waard.

Om 15.20u. verlieten tevreden leerlingen de speelplaats.{mospagebreak}

Nothing really ends

Om 16.30u. begon het officiële luik van de plechtige viering. De gasten verwelkomden en begroetten elkaar. Een blij weerzien : ex-leerlingen en ex-leraars, eredirecteurs, eregenodigden en één minister : dhr. Frank Vandenbroucke.

Mil Kooyman, Voorzitter van de Raad van Bestuur van de Scholengroep Panta- rhei, was de eerste spreker. Hij prees de school omwille van de schitterende kwaliteit die ze na al die jaren, nog steeds dagelijks nastreeft en verwezenlijkt en hij sprak de hoop uit dat het K.A. Voskenslaan niet op zijn lauweren zou rusten.
Het krachtige applaus na zijn welkomstwoord verduidelijkte in de allereerste plaats dat alle aanwezigen dat geenszins van plan waren.

De bekende harpiste Janu, ex-leerlinge van onze campus, leidde daarna
de zes sprekers in die eenieder een decennium zouden toelichten. Ze deed dit op een overtuigende en ontroerende wijze. Klasse !

Prof. Dr. Robert Rubens, hoogleraar inwendige ziekten aan de Universiteit Gent,
blikte als eerste terug op zijn scholierentijd. Op een grappige wijze deelde hij met ons zijn schoolervaringen. Zij schetsten een beeld van onze school, waar ze voor stond en welke invloed ze kon hebben op het volwassen leven.

Het was misschien eigenaardig dat de sprekers helemaal achterin de zaal hadden plaatsgenomen, maar ook dat had een bedoeling. Terwijl zij naar het podium stapten, weerklonk in de zaal een heerlijke medley van de muziek uit het desbetreffende decennium.
Dat was zeer leuk toen Roel Van Bambost de jaren '60 kwam toelichten. We hoorden The Beatles, The Stones, Dylan, The Who, Jimi Hendrix, Je t' aime moi non plus' en ook 'De grote revolutie' van Miek en Roel.
Roel Van Bambost verwende de aanwezigen  met scherpe observaties en geestige verhalen.

Ook Karin Temmerman, Schepen voor Stadsontwikkeling, Mobiliteit en Wonen, vertelde anekdotes die de zaal verwarmden en de aanwezigen aan het lachen brachten.
Tijdens de toespraken werden we telkens weer vergast op een heerlijk caleidoscopisch beeld van een even vaak bewonderd als verderfelijk stukje wereld.
We zagen Elvis en de Expo '58 met het Atomium, Vietnam en de landing op de maan, Allende en Khomeini, de bouw en de val van de Berlijnse muur, Irak en de genocide in Rwanda, …
We zagen mooie foto's van Che, Kennedy en van Nelson Mandela en akelige  van 'The killing fields', van Tsjernobyl, van de brandende Twin Towers, …
Mania Van Der Cam is zowel ex-leerlinge als ex-leerkracht van onze school. Vandaag is ze directeur van het KTA 1 'De Nijverheidschool' aan de Coupure.
Zij vertelde over onze school tijdens de jaren '80 en prees het K.A. Voskenslaan oprecht.

Wannes Blondeel, vandaag de dag werkzaam bij de Dienst Preventieve Gezinsondersteuning van Kind en Gezin, bedankte voor het engagement dat de school hem had bijgebracht; voor de liefde die hij toen zag in de ogen van zijn huidige vrouw (eveneens een ex-leerlinge !) en nu nog elke dag weerspiegeld ziet in de ogen van hun kinderen. Twee kleine 'vosjes', de jongste amper een paar dagen jong.

De laatste spreker was topsporter Kevin Rans. Sinds 1998 is onze school een van de acht topsportscholen in Vlaanderen. Kevin sprak over zijn jaren bij ons, zoals alle andere sprekers voor hem : op een grappige, eerlijke, warme manier.

'Nothing really ends', zingt Deus.
Waardering en respect voor onze school was de rode draad in alle toespraken.

Vijf decennia werden doorlopen, mooie herinneringen werden opgehaald. Vlaams Vice-Minister-President en Minister van Werk, Onderwijs en Vorming, Dhr Frank Vandenbroucke, had het laatste woord. Inspirerende woorden. Een duidelijke visie: www.vandenbroucke.com

Daarna volgde een plezierige receptie.
Twaalf oktober 2007, 50 jaar K.A. Voskenslaan : een plechtige viering, een mooie dag !

Mogen wij langs deze weg nogmaals iedereen bedanken die zich in de loop van die 50 jaar heeft ingezet om het Koninklijk Atheneum Voskenslaan die vooraanstaande plaats te geven die ze vandaag de dag in het Vlaamse onderwijslandschap inneemt.