Proclamatie 2006

Wie de feestzaal betrad, zag het onmiddellijk : op het podium prijkte een groot blauw gordijn.
Wat had dit te betekenen ? Wie of wat zat daarachter ?
De stem van Laurie Anderson, die bij het begin van de plechtigheid weerklonk, verhoogde de spanning nog wat.
'It was a large room, full of people, all kinds. And they all arrived at the same building, at more or less the same time. And they were all free. And they were all asking themselves the same question : what's behind that curtain ?'

En dan stond daar plotseling Piet Beke, jongste zoon van de Gentse burgemeester en ex-leerling van de school.
Zijn vader, die dit jaar de promotor was, keek net zo verbaasd als alle andere aanwezigen.
Piet vroeg de toehoorders pardon voor het feit dat in 1957, toen de deuren van het K.A. Voskenslaan voor de allereerste keer opengingen, zijn vader Frank naar de Ottogracht trok.
'Niemand kende in 1957, toen het hier allemaal begon, de waarde van deze school. Niemand, zelfs mijn vader niet.
Niemand wist toen, dat de leuze 'Standing - Traditie - Toekomst' een waarheid omvatte, niet alleen groter dan de spreekwoordelijke koe, maar zelfs groter dan het paard van Troje. Niemand, zelfs mijn vader niet.
Niemand wist dat de vlag waaronder dit schip in 1957 afvoer, niet alleen de lading maar de hele zee dekte. Niemand vermoedde dit toen, zelfs mijn vader niet.'
Zo sprak de zoon.
En hij voegde eraan toe, dat wat later, zijn vader wel de waarde van deze school kende. Het mooiste bewijs daarvoor, was volgens Piet, dat Frank Beke zijn twee zonen, niet naar het Atheneum Ottogracht, maar naar het enige echte Atheneum Voskenslaan stuurde.

De eerste woorden, de eerste toespraak, het eerste applaus.

 

De heer Roel Van Londersele, de eerste Gentse stadsdichter, misdaadauteur en leraar Nederlands aan onze school, leidde Frank Beke op perfecte wijze in.

De Gentse burgemeester legde zijn zoon en alle aanwezigen eerst uit waarom hij in 1957 naar de Ottogracht trok. ' Wij woonden als het ware om de hoek, heel dichtbij, heel gemakkelijk dus.'
Daarna richtte hij zich tot de abituriënten. Waardige woorden vol eenvoud, natuurlijkheid en oprechtheid.
Simplex sigillum veri.

En vanzelfsprekend was er muziek.
Sabrina Meyvaert, Sophie Forrez, Maartje Doens en Charlotte Harth brachten een heerlijke 'To good to be true' van Sioen.
Er was tijd voor Brels 'Voir un ami pleurer', dat door Sabine Van Campenhout, begeleid door Sander Van der Maelen aan de piano, teder, kwetsbaar en gracieus werd gezongen.
Bob Marley mocht niet ontbreken. Precies 25 jaar geleden, in 1981, stierf de spirituele, charismatische superster van die heerlijke, aanstekelijke reggae op 33-jarige leeftijd. Sophia Ammann vertolkte het wondermooie 'Redemption song'. Ze deed dit op een breekbare, briljante wijze.

'Ändere die Welt, sie braucht es !'
Ook Bertolt Brecht mocht niet ontbreken. Vijftig jaar geleden stierf hij in het toenmalige Oost-Berlijn. 2006 is dan ook het Brecht-jaar. Riadh Bahri en Ilyace Boulougouris brachten het gedicht 'Vergnügungen', niet à la carte maar à la beatbox.

En uiteraard werden er prijzen uitgereikt. Vele prijzen. 27 mooie vakgebonden prijzen bijvoorbeeld. En prijzen voor de talrijke leerlingen die zich in de loop van het schooljaar hadden ingezet ten voordele van de schoolcultuur : in de leerlingenraad, als organisator van het schoolfeest, de uitvaart, de fuiven, …
Er was ook de Prijs Campus Voskensscholen voor 6 leerlingen die beloond werden voor hun onvoorwaardelijke trouw aan onze drie scholen : zij stapten hier vijftien jaar geleden samen de kleuterklas binnen. Vandaag werd hun afscheid gevierd.

 

En zoals steeds hadden de leerlingen het laatste woord.
Tom Claeys, die net 'De bronzen Vos', de prijs voor de leerling met het hoogste percentage, had ontvangen, belichtte in zijn toespraak het aspect 'Standing'. Zijn klasgenoten Kim Verplancke en Stefanie Baert weidden uit over 'Traditie' en 'Toekomst'.
Stefanie eindigde met een vers dat enerzijds perfect het gevoel uitdrukte dat ze wou beschrijven en anderzijds precies de boodschap bevatte die ze wou doorgeven na zes heerlijke jaren Voskenslaan :
'It's something unpredictable, but in the end it's right,
I hope you had the time of your life.'

En daarna schalde Green Day door de boxen :

'Another turning point, a fork stuck in the road.
Times grabs you by the wrist, directs you where to go.
So make the best of this test, and don't ask why.
It's not a question, but a lesson learned in time.

It's something unpredictable but in the end it's right,
I hope you had the time of your life.'