‘Van pukkels en rimpels’ : Mong Rosseel over ‘de jeugd van tegenwoordig’.

Vorig schooljaar organiseerde onze school een conferentie over generatieverschillen in de hedendaagse samenleving. Leerlingen en senioren zorgden voor een geanimeerd gesprek dat geleid werd door Mong Rosseel. De beroemde Gentse theatermaker werkte die dialoog uit tot de toneelvoorstelling ‘Van pukkels en rimpels’.
In het kader van de themaweek ‘Oude verhalen, jonge dromen’ die het Geuzenhuis Gent in november organiseerde, woonden onze leerlingen een voorstelling bij. Ze vonden het schitterend en leerrijk.

In zijn eentje beeldt Mong drie ouderen uit die hun visie geven op het leven, op heden en verleden en uiteraard ook op jongeren. Ze hebben het over hun kinderen, hun aangetrouwde kinderen, hun kleinkinderen en over ‘de jeugd van tegenwoordig’.
Door middel van veranderende kledij, stem, houding en gebaren wisselt Mong voortdurend tussen deze drie senioren. Hij doet dit op een heerlijke wijze en met speels gemak.
Aan het begin van het stuk is er een jongere aan het woord :

“  ‘k weet het niet…met oude mensen, bedoel ik. De ene keer zijn ze lief, de andere keer zijn ze ambetant, maar echt ambetant.
Eergisteren zit ik op de bus, stampvol. Er stapt een oud ventje op.
Ik sta recht. “Meneer, zet u maar.”
In plaats van te gaan zitten zegt hij: “Zie ‘k er zo oud uit misschien?”
Gisteren, zelfde scenario, er stapt een oud ventje op, ik blijf zitten, laps, een hele tirade over de jeugd van tegenwoordig en dat we niet meer opstaan om een oude mens te laten zitten.

Ge vraagt u trouwens af waarom ze persé ’s morgens vroeg op die bus moeten.
Ze hebben heel de dag. Ze weten toch dat wij naar ‘t school moeten.
Dat ze een uur later vertrekken.
’s Middags ook, we hebben één uur om iets te gaan eten.
Staan ze daar in die sandwichbar ook aan te schuiven, op ’t zelfde moment.
Dat is echt miserie zoeken. Ze doen het expres.  ”

Tot hem en zijn leeftijdsgenoten richt Mong zich ook op het einde :
“ Jongeren van 2008, blijf dromen, want dromen zijn van alle eeuwen, ze verdwijnen niet, ze wachten enkel op het moment dat ze uitkomen. ”

Inderdaad, wie schreef ook weer ‘ The future belongs to those who believe in their dreams’ ?