Bernard Dewulf en Rick De Leeuw op bezoek !

In het kader van de Poëziedag op onze school kwamen eind januari Bernard Dewulf en Rick De Leeuw langs.

De eerste is bekend als journalist en columnist bij De Morgen. Jarenlang verschenen zijn heerlijke tekstjes op de voorpagina van die krant in de column 'Camps en Dewulf'. Hij schreef er heel vaak in over zijn dagelijkse omgeving: over zijn huis, zijn vrouw, zijn kinderen, zijn tuin, ...
Een verzameling van die columns verscheen in 'Loerhoek' en onlangs in 'Kleine dagen', dat geselecteerd werd voor de Longlist Libris Literatuurprijs 2010 die op 10 mei in Amsterdam wordt uitgereikt.

Bernard Dewulf had het tijdens zijn ontmoeting met onze leerlingen uiteraard over die columns, over die oefeningen in kijken, over dat zoeken naar en kiezen van de juiste woorden.
De losse, ongedwongen manier waarop hij praatte over zijn eerste gedichtjes voor Sinterklaas of over zijn eerste liefdesgedichten viel bij de leerlingen zeer in de smaak.
Aandachtig luisterden ze wanneer hij het had over zijn dichtbundels 'Waar de egel gaat' (1995) en 'Blauwziek' (2006). Hij vertelde over hoe je als dichter de taal hanteert en de woorden streelt.
Zijn eerste bundel verscheen toen hij 35 was en werd bekroond met de Vlaamse debuutprijs. In de eerste cyclus van die bundel schetst hij met een voortreffelijk taalgevoel verschillende facetten van de ouderdom. Hij tekende die portretten toen hij als gewetensbezwaarde vervangende burgerdienst deed in een bejaardentehuis.
Toen hij het titelgedicht van die eerste cyclus voorlas, kon men er een speld horen vallen.

Breister

Laden vol warme halzen
breit zij en komt zo mensen
op het spoor die het jaar door
winter trotseren in haar.

Naalden zijn de laatste taal.
Een na een heeft rijm
de levenden het zwijgen opgelegd.
Toch zijn ze er nog allemaal.

Hun alfabet is een perfect geheim,
het wordt omwonden, niet gezegd.
Wie spreekt kan er niet bij.
Hun gesprek tikt, tikt om mij. 


In die eerste bundel staan er ook 'twee gedichten bij schilderijen van Balthus'.
Bernard Dewulf is immers ook een kunstliefhebber. Over zijn favoriete schilders schreef hij prachtige beschouwingen in 'Bijlichtingen. Kijken naar schilders' (2001) en in 'Naderingen. Kijken en zoeken naar schilders' (2007).
Ook over die essays, waarin hij op een toegankelijke en trefzekere wijze zijn liefde voor het werk van kunstenaars als Bonnard, Ensor, Raveel, Hopper en anderen beschrijft, weidde hij enthousiast uit.

'Enthousiasme' is een woord dat perfect past bij Rick de Leeuw. Hij was 20 jaar zanger van de Nederlandstalige rockband Tröckener Kecks. De laatste jaren ontpopte hij zich als schrijver en werd een graag geziene gast in Vlaamse tv-programma's. Samen met pianist Jan Hautekiet treedt hij vaak op in Vlaanderen.
En tijdens de gedichtendag was hij op onze school 'een meer dan graag geziene gast'...
Donderdag 28 januari 2010. Gedichtendag.
Voor het zesde jaar Latijn-Wetenschappen niet zomaar een Gedichtendag.
Pas in de late namiddag werd die dag als met een bliksemslag in hun geheugen gebrand.

 

Het gerucht van een eventueel blitzbezoek van Rick de Leeuw werd de dag voordien al voorzichtig door Mevr. Machiels, directeur van de school, verspreid. In de voormiddag kregen de leerlingen tijdens de les Nederlands een haast onopvallende introductie tot zijn poëzie. Dat de charismatische geestesvader van 'Planeet Jeugd' plots voor hun neus zou oprijzen, kwam dan ook als een volslagen verrassing. De onbereikbaar verklaarde poëet werd prompt als spraakmakend spektakel in de klas gekatapulteerd. De leerlingen vielen achterover van verbazing. Daarna barstte er spontaan een daverend applaus los. De sfeer zat meteen goed.
Gedurende een groot kwartier hingen de leerlingen maar wat graag aan de lippen van deze geboren verteller en geniale entertainer. Hun blinkende ogen, blikkerende tanden en onuitwisbare glimlach schreeuwden boekdelen. Het lokaal vulde zich met straffe anekdotes, gezellige humor en een flinke dosis poëtisch taalgebruik. Zijn jeugdverhalen spraken van een verlangen naar de echte wereld buiten de hoge muren van de strenge jongenskostschool.

De uitbundigheid en het collectief gedeelde enthousiasme van de klas vlogen als een wervelwind langs de banken. Maar even snel als Rick de Leeuw verschenen was, was hij ook weer verdwenen. Bij het verlaten van de klas liet hij een hooggespannen sfeer achter van exclusiviteit en euforie. Wat een fantastische ervaring! Leerlingen, leerkracht én directeur beleefden een onvergetelijke ervaring. Waarvoor onze stralende dank!

Helaas zijn er geen foto's van dit memorabele moment. Maar zowel de herinnering als het verhaal leven des te krachtiger in de verbeelding, niet waar?!

PLANEET JEUGD

wie heeft niet
of woont er nog
ooit verdwaald op planeet jeugd
weet van niets
zoek de grenzen
voel ik elk vezel dat
waar verbod heerst genot huist

en nooit komt later
het half beleefde kabbelende later
waar het milde midden lonkt
en achterom inmiddels net zo weids
geen fraai uitzicht biedt als de wazige blik vooruit

Uit: Planeet Jeugd.
© Amsterdam, 2003.