Teenage Riot : leerlingen genieten in de zaal en op het podium !

Op maandag 10 mei bezochten de klassen 6ET5 en 6ET3 de Kopergietery voor de theatervoorstelling Teenage Riot. Dit is het nieuwe stuk van regisseur Alexander Devriendt die met Pubers bestaan niet heel wat succes oogstte. De helft van de cast bestond uit leerlingen van onze eigen school: Jorge De Geest, Alice Dooreman, Marthe Hoet en Nanouk Lemmerling.

Acht jongeren tussen 14 en 17 jaar sluiten zich op in een kot. Alles mag, alles kan en alles mag en kan op camera. De toeschouwers volgen op een projectiescherm wat er binnenin gebeurt. Geregeld verlaten tieners het kot. Soms om het publiek toe te spreken, om de volwassenen te confronteren, om de wereld recht in de ogen te kijken en te laten verstommen met zeer persoonlijke, oprechte en vaak terechte kritiek.

De tieners in Teenage Riot zitten in de knoop met zichzelf, omdat ze zich doorheen “de moeilijke fase” moeten worstelen. Enerzijds vechten ze tegen de wereld zoals ze nu is, anderzijds willen ze er ook alleen maar bijhoren en geen eenzame outcast zijn. De mens is de meester van de imitatie, vanaf de geboorte tot in de kist. Stelt men dit automatisme in vraag, dan voelt dat aan als een crisis, of zo wordt het toch bestempeld. Willen de jongeren de kunst van de imitatie onder de knie krijgen of net niet? Willen ze worden zoals zij die hen voorgingen of net helemaal niet? Deze chaos in het brein, deze clash van tegenstrijdigheden brengt de regisseur op scène. De toeschouwer wordt meegesleurd en ervaart het stuk als een wervelstorm. Hoe groter de generatiekloof, hoe groter de shock. Het stuk is confronterend omdat het een realiteit blootlegt die vaak over het hoofd wordt gezien. Misschien beseffen de volwassenen niet genoeg waar de jeugd vandaag allemaal mee geconfronteerd wordt. De media overstelpen de jongeren meer dan ooit met alle leed en abnormaliteiten die er op de wereld te vinden zijn. De televisie werd als oorsprong van verderf al lang ingehaald door het internet. Deze onvermoeibare en misselijkmakende concurrent intrigeert zijn fans als geen ander. Maar kunnen wij het effect hiervan al voldoende inschatten? Vanzelfsprekend is de reflectie op YouTube onmiskenbaar. Waar ligt de grens? Wat is reëel en wat is virtueel? Wat is waar en wat is fake? Wat is aanvaardbaar en wat niet meer?

De pubers sluiten zich af van de buitenwereld, tasten de grenzen af die “buiten” onder stroom staan en menen unieke spektakels te creëren in hun veilige cocon. In hun kot gedragen ze zich op een manier die volwassenen “puberaal” zouden noemen, maar diep vanbinnen zijn ze wel wijs genoeg om meer inzicht te hebben in de werkelijke gang van zaken dan veel volwassenen uit hun omgeving weten, laat staan toegeven. Neem nu de extreem gewelddadige games waarmee “de jeugd van tegenwoordig” geassocieerd wordt. Velen willen er niet eens mee geassocieerd worden, anderen vinden ze gewoon grappig, eventjes sensationeel om ze nadien gewoon te vergeten, terwijl slechts een minderheid erdoor “beïnvloed” wordt. Maar volwassenen weten het altijd beter, luisteren niet naar de jongeren, geloven hen niet, keuren de games haast unaniem af, vatten de fun ervan niet en gooien de pubers dreigementen in het gezicht. In Teenage Riot komen de jongelingen in opstand tegen dit stigma. Zij beseffen maar al te goed dat niet zij maar de volwassen spelontwerpers de 'sick minds' zijn. Dat niet zij, maar hun gebrainwashte moeders thuis het dieet introduceerden, en dat hun flutmagazines de giftige bron van inspiratie vormen. Toch geven zij eerlijk toe dat mager zijn een voordeel is voor meisjes en sensationele games een bonuspunt voor het stoerheidsgehalte van de jongens.

Aanvankelijk kijken de volwassenen in de zaal rustig toe hoe de pubers zich laten gaan en vooral tegen hun doelgroep tekeergaan. Maar in plaats van ze met rust te laten in hun apathische en passieve rol, ondernemen de “aapjes in de kooi” actie. Ze filmen de zaal, viseren de leerkrachten en projecteren hun doelwit op een wit scherm. Vervolgens worden zij als virtuele voodoopoppen met rotte tomaten bekogeld. Tot groot jolijt van de eerste rij die spetters van de troep op zich krijgt. Uiteraard een hoogtepuntje tijdens een schoolvoorstelling! Toch past het stuk bij de naam van het theatercollectief Ontroerend Goed. Het ís een 'ontroerend goedje' dat bij volwassenen en iets oudere jongeren een vlaag van nostalgie en begrip oproept als men ervoor openstaat en de choquerende beelden kan kaderen.

We moeten Teenage Riot misschien beschouwen als een vorm van engagement, als een aanzet tot actie. De jeugd verwijt de volwassenen passiviteit, wil in opstand komen, maar kan niet meer kiezen waartegen omdat er zoveel misloopt in de wereld dat het niet meer valt te overzien.

Brecht Masschaele, lerares Nederlands